Nöral Saglik Blogu

Kronik pelvik agri (KPA), hem erkekleri hem de kadinlari etkileyen, karmasik ve çok faktörlü bir durumdur ve yasam kalitesini önemli ölçüde bozar. Yalnizca eriskin kadinlarda prevalansi %6 ile %27 arasinda degisen oranlarda tahmin edilir ve genellikle üriner, gastrointestinal, cinsel ve kas-iskelet semptomlarinin yani sira anksiyete ve depresyonla beraber görülür.

Posterior tibial sinir stimülasyonu (PTNS/TTNS), bu zorlu klinik ortamda düsük maliyetli, minimal invazif ve güvenli bir nöromoduülasyon teknigi olarak ortaya çikmistir. L4-S3'ten köken alan posterior tibial sinir, retromalleolar seviyesinde perkütan veya transkütanöz stimülasyon yoluyla vezikal ve pudendal yolaklari modüle etmek için benzersiz bir anatomik ag geçidi saglar.

Nörofizyolojik açidan, tibial sinir stimülasyonu agrinin kap kontrolü teorisi tarafindan desteklenir, genis çapli afferent lifleri aktive ederek nosiseptif iletimi spinal ve supraspinal seviyelerde engeller. Bu mekanizma, merkezi sensitizasyonun sik görüldügü KPA'da özellikle ilgilidir.

Son kanitlar, özellikle stimülasyon multimodal tedavi yaklasimina entegre edildiginde klinik fayda sinyalini göstermektedir. Erkek kronik prostatit/kronik pelvik agri sendromu (KP/KPAS)'nde, karsilastirmali veriler perkütan PTNS'nin transkütanöz TTNS'den agri ve yasam kalitesinde daha fazla iyilestirme sagladigini göstermektedir. Interstisyal sistit/mesane agrisi sendromu (IS/MAS)'nda pilot ve gözlemsel çalismalar agri ve üriner semptomlarda iyilestirmeler bildirmekle birlikte metodolojik sinirlamalar devam etmektedir.

Dikkat çekici sekilde, analjezi için en güçlü mevcut kanit primer dismenoreside TTNS'nin randomize, sham-kontrollü çalismalarindan gelmekte ve yaklasik 12 haftalik 30 dakikalik seanslardan sonra agri yogunlugunda ve NSAID tüketiminde önemli azalmalar göstermektedir.

Genel olarak, tibial sinir stimülasyonu mükemmel güvenlik profili, uygulamasi kolayligi ve diger terapilerle uyumlulugu açisindan öne çikmaktadir. Henüz agriyi birincil sonuç olarak içeren genis, belirleyici deneyler tarafindan desteklenmemekle birlikte, kronik pelvik agri olan seçilmis hastalar için umut veren bir nöromodulatör seçenegi temsil etmektedir.

Dr. Öznur Buran

Inme dünya çapinda uzun vadeli engelliligin yaygin bir nedeni olmaya devam etmekte, sik sik motor disfonksiyon, afazi ve kronik agri ile sonuçlanmaktadir. Son yillarda, non-invazif beyin stimülasyonu (NIBS) ve özellikle transkraniyal manyetik stimülasyon (TMS), nörorehabilityasyonda yardimci bir araç olarak ilgi görmüstür.

TMS, elektromanyetik indüksiyona dayanmakta, 1-2,5 Tesla'ya kadar olan kisa manyetik alanlar üreterek kortikal dokunun içinde elektrik akimlari indüklenmektedir. Bu akimlar, fokal ve geri döndürülebilir bir sekilde nöron uyarilabilirligini ve ag dinamigini modüle etmektedir. 1980'lerin ortasinda ilk kez tanimlandigindan beri, TMS tanisal bir metottan terapötik bir nöromoduülasyon teknigine evrilmistir.

Inme rehabilitasyonunda, tekrarlayan TMS (rTMS), kortikal uyarilabilirligi artirmak için yüksek frekans (YF-rTMS) veya maladaptif hipereksize iliskili engellikleri inhibe etmek için düsük frekans (DF-rTMS) olarak iletilebilir. Klinik çalismalar her iki stratejinin de motor iyilesmeyi iyilestirebildigini göstermistir. Örnegin, erken asama inme sonrasi hastalarinda Fugl-Meyer motor skorlarinda artislar bildirilmis, özellikle rTMS fizikal terapiyle kombine edildiginde etkiler 3 aylik takipte devam etmistir.

Inme geçiren hastalarin yaklasik üçte biri afazi gelistirir ve bu durum yasam kalitesini ciddi sekilde etkiler. TMS ve tDCS, konusma terapisine umut veren ek olarak ortaya çikmis, perilesyonel ve kontralezyal dil aglarini hedef alarak fonksiyonel reorganizasyonu kolaylastirmistir.

Dr. Öznur Buran tarafindan yönetilen Hospital Universitario de Donostia (Ispanya)'da açik pilot çalismadan elde edilen ön veriler, 40 hastayi içermekte (bunlardan 10'unda inme sonrasi agri, 6'sinda afazi ve agri, 4'ünde üst ekstremite parezisi ve agri bulunmakta) ve 10 TMS seansinin iyi tolere edildigini, düsük olumsuz etki oraniyla sonuçlandigini göstermektedir. Önemli olarak, agri yogunlugu ortalama olarak tedavi öncesi 1,67'den tedavi sonrasi 0,83'e düsmüs, motor ve dil ölçümlerde iyilestirmelerle birlikte gözlenmistir.

Dr. Öznur Buran

Prof. Walter R. Frontera, MD, PhD Hakkinda:

Walter R. Frontera, MD, PhD, Porto Riko Üniversitesi (UPR) Fizik Tip, Rehabilitasyon ve Spor Tibbi Bölümü'nde Profesördür. Tip egitimini ve PM&R ihtisasini UPR'de, doktora derecesini ise Boston Üniversitesi'nde egzersiz fizyolojisi alaninda tamamlamistir.

UPR, Harvard Tip Okulu/Spaulding Rehabilitasyon Hastanesi (Boston, MA) ve Vanderbilt Üniversitesi (Nashville, TN)'nde PM&R'nin ilk Baskani olmustur. 2006-2011 yillari arasinda UPR'de Tip Fakültesi Dekani olarak görev yapmistir. Ana arastirma ilgisi yaslilardaki kas disfonksiyonunun incelenmesi ve egzersiz antrenmaninin potansiyel faydalaridir.

Dr. Frontera, 16 editörlügünü de içeren 230'dan fazla bilimsel makale yayinlamistir ve The American Journal of PM&R'nin Editör-in-Chief'idir. Amerika Birlesik Devletleri Ulusal Tip Akademisi'ne seçilmis üyedir, ISPRM Baskan Seçigidir ve Amerikan PM&R Akademisi ve Amerikan Bilim Ilerleme Dernegi'nin seçilmis üyesidir.

Dr. Frontera, 53 ülkede davetli konferanslar vermis ve FIMS (Uluslararasi Spor Tibbi Federasyonu) eski Baskani olmustur. AAP'nin Ayirt Edici Akademisyen ve Olaganüstü Hizmet Ödülleri, Amerikan PM&R Akademisi tarafindan sunulan En Iyi Bilimsel Arastirma Makalesi (3 kez), PM&R'ye katkilarindan dolayi Harvard Vakfi Ödülü, ISPRM'nin Sydney Licht Ödülü ve Gerontoloji Dernegi'nin Yasli Rehabilitasyonda Üstünlük Ödülü'nü almistir.

Kessler Vakfi'nin Joel DeLisa, MD Üstünlük Ödülü'nün ilk alicisi olmustur. Sili, Dominik Cumhuriyeti, Italya, Japonya, Meksika, Portekiz ve Ispanya'daki ulusal dernekelerin fahri üyesidir.

Dr. Öznur Buran