Nöral Sağlık Blogu

Tekrarlı transkraniyal manyetik stimülasyon (rTMS) yerleşik bir klinik müdahaledir, ancak etkinliği hassasiyet ve tekrarlanabilirliğe bağlıdır.

Nöronavigasyon, geleneksel kafa derisi tabanlı hedefleme yöntemlerine göre önemli bir gelişmeyi temsil eder. Her hastanın yapısal MRI'sını kullanarak nöronavigasyon anatomik olarak doğru hedeflemeyi sağlar. Bu yaklaşım, kafatası anatomisi, kortikal kıvrımlar ve beyin–kafa derisi mesafesindeki bireyler arası farklılıkları hesaba katar. Sonuç olarak, stimülasyon yaklaşık bir kafa derisi konumu yerine hedeflenen kortikal bölgeye iletilir.

Nöronavigasyon ayrıca oturumlar arası tekrarlanabilirliği artırır. Tekrarlı protokollerde, bobin yerleşiminin günler veya haftalar boyunca tutarlı olması tedavi etkinliği için kritiktir. Milimetrik doğruluk, aynı nöral alt tabakanın zaman içinde güvenilir şekilde uyarılmasını sağlar. Başka bir önemli avantaj, operatöre bağlı değişkenliğin azalmasıdır. Landmark veya kep bazlı yöntemler, klinisyenin deneyimine ve pozisyonlama hatalarına duyarlıdır. Nöronavigasyon, farklı operatörler ve klinik ortamlarda hedeflemeyi standardize eder. Ayrıca, kortikal giruslara göre bobin yöneliminin hassas kontrolü, indüklenen elektrik alanını optimize eder; bu da fizyolojik özgüllüğü artırır ve klinik sonuçları iyileştirebilir.

Son olarak, nöronavigasyon güvenliği, dokümantasyonu ve kalite kontrolünü iyileştirir. Gerçek zamanlı geri bildirim ve ayrıntılı kayıtlar izlenebilirliği destekler ve klinik bakımı araştırma odaklı protokollerle entegre etmeyi kolaylaştırır.

TMS Buran ekibi

Kronik pelvik agri (KPA), hem erkekleri hem de kadinlari etkileyen, karmasik ve çok faktörlü bir durumdur ve yasam kalitesini önemli ölçüde bozar. Yalnizca eriskin kadinlarda prevalansi %6 ile %27 arasinda degisen oranlarda tahmin edilir ve genellikle üriner, gastrointestinal, cinsel ve kas-iskelet semptomlarinin yani sira anksiyete ve depresyonla beraber görülür.

Posterior tibial sinir stimulasyonu (PTNS/TTNS), bu zorlu klinik ortamda düşük maliyetli, minimal invazif ve güvenli bir nöromodülasyon teknigi olarak ortaya çıkmistir. L4-S3'ten köken alan posterior tibial sinir, retromalleolar seviyesinde perkütan veya transkutanöz stimülasyon yoluyla vezikal ve pudendal yolaklari modüle etmek için benzersiz bir anatomik ag geçidi saglar.

Nörofizyolojik açidan, tibial sinir stimulasyonu agrinin kap kontrolü teorisi tarafindan desteklenir, genis çapli afferent lifleri aktive ederek nosiseptif iletimi spinal ve supraspinal seviyelerde engeller. Bu mekanizma, merkezi sensitizasyonun sik görüldügü KPA'da özellikle ilgilidir.

Son kanitlar, özellikle stimülasyon multimodal tedavi yaklasimina entegre edildiginde klinik fayda sinyalini göstermektedir. Erkek kronik prostatit/kronik pelvik agri sendromu (KP/KPAS)'nde, karsilastirmali veriler perkütan PTNS'nin transkutanöz TTNS'den agri ve yasam kalitesinde daha fazla iyilestirme sagladigini göstermektedir. Interstisyal sistit/mesane agrisi sendromu (IS/MAS)'nda pilot ve gözlemsel çalismalar agri ve üriner semptomlarda iyilestirmeler bildirmekle birlikte metodolojik sinirlamalar devam etmektedir.

Dikkat çekici sekilde, analjezi için en güçlü mevcut kanit primer dismenoreside TTNS'nin randomize, sham-kontrollü çalismalarindan gelmekte ve yaklasik 12 haftalik 30 dakikalik seanslardan sonra agri yogunlugunda ve NSAID tüketiminde önemli azalmalar göstermektedir.

Genel olarak, tibial sinir stimulasyonu mükemmel güvenlik profili, uygulamasi kolayligi ve diger terapilerle uyumlulugu açisindan öne cikmaktadir. Henüz agriyi birincil sonuç olarak içeren genis, belirleyici deneyler tarafindan desteklenmemekle birlikte, kronik pelvik agri olan seçilmis hastalar için umut veren bir nöromodulatör seçenegi temsil etmektedir.

Dr. Öznur Buran

Inme dunya çapinda uzun vadeli engelliligin yaygin bir nedeni olmaya devam etmekte, sik sik motor disfonksiyon, afazi ve kronik agri ile sonuçlanmaktadir. Son yillarda, non-invazif beyin stimulasyonu (NIBS) ve özellikle transkraniyal manyetik stimulasyon (TMS), nörorehabilitasyonda yardimci bir araç olarak ilgi görmüştür.

TMS, elektromanyetik indüksiyona dayanmakta, 1-2,5 Tesla'ya kadar olan kisa manyetik alanlar üreterek kortikal dokunun içinde elektrik akimlari indüklenmektedir. Bu akimlar, fokal ve geri döndürülebilir bir sekilde nöron uyarilabilirligini ve ağ dinamiğini modüle etmektedir. 1980'lerin ortasinda ilk kez tanimlandigindan beri, TMS tanisal bir metottan terapötik bir nöromodülasyon teknigine evrilmistir.

Inme rehabilitasyonunda, tekrarlayan TMS (rTMS), kortikal uyarilabilirligi artirmak için yüksek frekans (YF-rTMS) veya maladaptif hipereksite iliskili engellikleri inhibe etmek için düşük frekans (DF-rTMS) olarak iletilebilir. Klinik çalismalar her iki stratejinin de motor iyilesmeyi iyilestirebildigini gosterir. Örnegin, erken asama inme sonrasi hastalarinda Fugl-Meyer motor skorlarinda artislar bildirilmis, özellikle rTMS fizikal terapiyle kombine edildiginde etkiler 3 aylik takipte devam etmistir.

Inme geçiren hastalarin yaklasik üçte biri afazi gelistirir ve bu durum yasam kalitesini ciddi sekilde etkiler. TMS ve tDCS, konusma terapisine umut veren ek olarak ortaya çikmis, perilesyonel ve kontralezyal dil aglarini hedef alarak fonksiyonel reorganizasyonu kolaylastirmistir.

Dr. Öznur Buran tarafından yönetilen Hospital Universitario de Donostia (Ispanya)'da açık pilot çalışmadan elde edilen ön veriler, 40 hastayı içermekte (bunlardan 10'unda inme sonrası ağrı, 6'sında afazi ve ağrı, 4'ünde üst ekstremite parezisi ve ağrı bulunmakta) ve 10 TMS seansının iyi tolere edildiğini, düşük olumsuz etki oranıyla sonuçlandığını göstermektedir. Önemli olarak, ağrı yoğunluğu ortalama olarak tedavi öncesi 1,67'den tedavi sonrası 0,83'e düşmüş, motor ve dil ölçümlerde iyileştirmelerle birlikte gözlenmiştir.

Dr. Öznur Buran

Prof. Walter R. Frontera, MD, PhD Hakkinda:

Walter R. Frontera, MD, PhD, Porto Riko Universitesi (UPR) Fizik Tip, Rehabilitasyon ve Spor Tibbi Bolumu'nde Profesordur. Tip egitimini ve PM&R ihtisasini UPR'de, doktora derecesini ise Boston Universitesi'nde egzersiz fizyolojisi alaninda tamamlamistir.

UPR, Harvard Tip Okulu/Spaulding Rehabilitasyon Hastanesi (Boston, MA) ve Vanderbilt Universitesi (Nashville, TN)'nde PM&R'nin ilk Baskani olmustur. 2006-2011 yillari arasinda UPR'de Tip Fakültesi Dekani olarak gorev yapmistir. Ana arastirma ilgisi yaslilardaki kas disfonksiyonunun incelenmesi ve egzersiz antrenmaninin potansiyel faydalaridir.

Dr. Frontera, 16 editörlügünü de iceren 230'dan fazla bilimsel makale yayinlamistir ve The American Journal of PM&R'nin Editor-in-Chief'idir. Amerika Birlesik Devletleri Ulusal Tip Akademisi'ne secilmis uyedir, ISPRM Baskan Secigidir ve Amerikan PM&R Akademisi ve Amerikan Bilim Ilerleme Dernegi'nin secilmis uyesidir.

Dr. Frontera, 53 ülkede davetli konferanslar vermiş ve FIMS (Uluslararası Spor Tıbbi Federasyonu) eski Başkanı olmuştur. AAP'nin Ayırt Edici Akademisyen ve Olağanüstü Hizmet Ödülleri, Amerikan PM&R Akademisi tarafından sunulan En İyi Bilimsel Araştırma Makalesi (3 kez), PM&R'ye katkılarından dolayı Harvard Vakfı Ödülü, ISPRM'nin Sydney Licht Ödülü ve Gerontoloji Derneği'nin Yaşlı Rehabilitasyonda Üstünlük Ödülü'nü almıştır.

Kessler Vakfi'nin Joel DeLisa, MD Ustunluk Odulu'nun ilk alicisi olmustur. Sili, Dominik Cumhuriyeti, Italya, Japonya, Meksiko, Portekiz ve Ispanya'daki ulusal dernekelerin fahri uyesidir.

Dr. Öznur Buran